Chupacabra czyli czwarteczek okraszony pasją

Twoja pasja czeka, aż dogoni ją odwaga. (Isabelle Lafleche)

...no właśnie zazwyczaj tak goni i goni, aż padnie pyskiem w piach i po zabawie...zazwyczaj ale nie zawsze...są bowiem na tym świecie i tacy obywatele, których pasja i odwaga idą ramię w ramię... Kochani... ale zanim... to maluśkie przypomnienie! Czwartek dziś mamy. Czwarteczek! Czyli prawie piąteczek. A skoro czwarteczek poprzedzający boski piąteczek... to wiadomo rzygamy sobie w rękaw i... kulturka... Ale wyjątkowo wszystkim zasłużonym nieboszczykom dajemy spokój, nie grzebiemy po annałach historii sztuki i nie schodzimy do melin pretendujących niekiedy do mateczników sztuki - z uwagi na zawartość osobników kreatywnych rzecz jasna (stali czytelnicy znają temat, nowych prosimy o nie wpadanie w stan oburzenia świętego).
Dziś kochani rzecz będzie o kulturze, ale takiej krzepko osadzonej w realiach dnia znojnego czyli o ludziach którym chce się chcieć! Krótko i treściwie, bo dziś nie gawędzimy tylko przez półtorej bezcennej minutki oglądamy filmik!
Są amatorami (ale już z dorobkiem), mają pasję tworzenia i odwagę żeby tworzyć nie tylko do szuflady (o szufladach już chyba było...), mają pomysł i talent... A co z takich komponentów można uwarzyć? Ha! Film moi państwo! Film można nakręcić. Oto trailer. Patrzcie i podziwiajcie. A tak na marginesie dodam, że muzykę do filmu skomponował mój osobisty małżonek...
Zatem kochani... CZ jak Chupacabra... Trailer... I muzyka...

Rzecz o bajkowym elemencie rzeczywistości, czyli mało wytwornie ale za to z posmaczkiem

…ile razy można pieprzyć wciąż jedno i to samo... czyli zapraszam na bardzo NIE-kulturalny czwartek. A że nasz dzisiejszy bohater za kołnierz nie wylewał – to na jego cześć - niech to będzie czwartek przy kielichu…

Jan – trudnego nazwiska – Himilsbach. Aktor, poeta, pisarz, scenarzysta, rębacz, tragarz, palacz, kamieniarz. Osobowość… Jeden z bezcennych skarbów PRL-u. Człowiek, który sam na bieżąco tworzył własną historię i w zależności od potrzeb różnorodnie i barwnie ją modyfikował. Nie znosił monotonii i schematu... Przecież można wymyślić sobie ciekawsze życie… W jego biografii pewne jest tylko jedno – data śmierci. Zmarł 11 listopada 1988 w melinie przy ulicy Górnośląskiej w Warszawie. Żył jak chciał i umarł jak chciał, zawsze zgodnie z maksymą Życie jest piękne, ale niestety, trzeba umieć z tego korzystać… 

korzystał…

I to na maksa…

Na zwróconą mu uwagę, żeby nie pił na ulicy odparł, że do organizmu wprowadza bajkowy nastrój, nadając tym samym nową jakość alkoholowym perturbacjom rodaków… A że pławienie się odmętach bajkowych nastrojów sprawiało mu niewątpliwą radość, nie zamierzał z tej uciechy łatwo rezygnować Wszyscy mi mówią, Janek przestań pić i rzuć palenie. Basica straszy, że jak nie przestanę, to odejdzie, lekarz straszy, jak nie przestanę, to szybko zejdę. Wszyscy dookoła nic tylko straszą, a człowiek jak ma silną wolę to i tak zapali i się napije. I to kochani nazywa się świadome korzystanie z uroków życia. Chociaż niekoniecznie do wykorzystania w identycznej formie na własnym podwórku… niemniej jednak czegoś powinniśmy się przy tej okazji nauczyć – dystansu do świata, a przede wszystkim do siebie! Poznałem na balandze panienkę. O Boże, z wyglądu przypominała nieco starego górala. Rano budzę się, patrzę... No i rzeczywiście!

Jan Himilsbach - obok współtworzenia ze Zdzisławem Maklakiewiczem niezapomnianych duetów aktorskich, pisania książek i poezji - uprawiał też czynnie zawód kamieniarza, który nota bene cenił wyżej niż własną działalność na niwie literackiej - moim dziełem granitowym nikt sobie dupy nie podetrze - hmm… no właśnie. Wracając jednak do kamieniarstwa – ciekawostka - dzięki swoim układom w branży… „załatwił” miejsce na Powązkach dla Marka Hłaski i sam z pietyzmem wykuł napis na jego płycie nagrobnej. Był też sygnatariuszem petycji w sprawie sprowadzenia prochów pisarza do kraju – co wówczas nie wydawało się oczywistą powinnością… Lekkoduch? – chyba jednak nie do końca… 

Generalnie :) uważany był za aktora – bliższa prawdy wydaje sie jednak opinia któregoś z krytyków, ze Himilsbach to nie aktor, a kreacja sama w sobie – wystarczyło, że BYŁ a każde przedsięwzięcie z jego udziałem stawało się wydarzeniem. Był sobą…

I jeszcze na zakończenie perełka …czym jest sława według Himilsbacha…

To Sława Przybylska. Spotkałem ją nie tak dawno na warszawskiej Starówce, ale w żadnym szczególe nie wyglądała jak Sława. A ja? Ja nie muszę nic w tym życiu robić. Na mnie pracuje czas. Czy ludzie się z tym godzą czy nie, czy tego chcą czy nie, ja i tak zostanę w historii. Każdy by chciał zyskać sławę. Jeden zmywa naczynia, drugi gra w orkiestrze. Ci wszyscy ludzie kiedyś odejdą. Ja natomiast zostanę jako mumia. Zapeklowany Ramzes II. To jest sława. 

I tyle!

Zatem…

Panie Janie…

Pod stół kieliszki, pijmy szklanicami!
Kurdesz, kurdesz nad kurdeszami...